Tevekkül...
Bir konu hakkında elinden gelen gayreti gösterip gerisini Âlemlerin Rabbi'nin takdirine bırakmaktır!
Sonuç istediği şekilde de sonuçlansa, istemediği gibi de olsa Allah'a teslim olmak, hamd etmek, hüsnüzan beslemek gerekir.
Bazen sonuçlar aleyhimize gibi görünür ama bizim için hayırlı olabilir. Zira şer görünen işlerde hayır, hayır görünen işlerde şer olabilir.
Onun için acele etmemek, sabır ve dua ile sonuçları Allah'tan beklemek icap eder!
Konuyla ilgili geçen gün bir hikâye görmüştüm. Sizlerle paylaşmak istedim.
Osmanlı hükümdarlarından Sultan Murat Han bir gün çok telaşlı görünür. Onun bu hâlini sezen Veziriazam Savuş Paşa Sultan Murat Han'a sorar:
— Hayrola Sultanım, canınızı sıkan bir şey mi var?
Bu soruya verilen cevap ve müteakiben devam eden konuşma şöyle cereyan eder:
— Akşam garip bir rüya gördüm.
— Hayırdır, inşallah...
— Hayır mı şer mi öğreneceğiz.
— Nasıl yani?
— Hazırlan, dışarı çıkıyoruz.
İkisi de molla kıyafeti giyerek dışarıya çıkarlar. Hızlı adımlarla Beyazıt'a varırlar. Vefa'ya yönelip Zeyrek'ten Unkapanı'na inerler. Yerde yatan bir cesetle karşılaşırlar. Cesedin etrafına toplanmış ahaliye sorarlar:
— Kim bu?
Ahali:
— Aman hocam, hiç sormayın. Bu adam ayyaşın tekidir.
— Nereden biliyorsunuz?
— Kırk yıldır komşumuzdur.
İçlerinden birinin cevabı da şöyledir:
— Bu adam iyi bir sanatkârdı. Azaplar Çarşısı'nda çalışırdı. Nalının hasını yapardı. Kazandıklarını da içkiye ve fuhuşa harcardı.
Mahalleli cesedi orada bırakıp herkes işine ve evine döner. Padişah ve vezir cesedin başında kalakalır. Vezir de oradan geçip gitmek ister. Ancak, padişah buna razı olmaz. Vezire der ki:
— Millet bu, çekip gider. Kimseye bir şey diyemem. Lakin biz gidemeyiz. Ne olursa olsun bu bizim bir tebamız (vatandaşımız)dır. Defnini yapmamız gerekir.
— Sultanım, saraydan birkaç hoca gönderelim. Böylece vebalden de kurtulmuş oluruz?
— Olmaz, rüyadaki hikmeti daha çözemedik.
— Peki, ne yapmamı buyuruyorsunuz?
— Mollalığa devam. Cesedi defnetmeliyiz.
— Sultanım, nasıl kaldırırız? Bunun yıkanması var, kefenlenmesi var, tezkiyesi var.
— Merak etme, ben hepsini beceririm.
— Gaslini ve defnini nerede yapacağız?
— Fatih Camii'nde.
Fatih Camii'ne gelirler. Padişah cenazeyi bizzat (molla kılığında) yıkar, kefenler. Musalla taşına yatırırlar. Namaz vaktine daha zaman vardır. Vezir Sultan'a fısıldar:
— Sultanım, eksik yaptığımız bir şey var galiba.
— Nedir eksik olan?
— Bu cenazenin hanımı, yetimleri var olamaz mı?
— Doğru, elbette var olabilir. Şimdi sen cenazenin başında bekle. Ben mahalleyi şöyle bir kolaçan edeyim de geleyim.
Padişah garip maceranın başladığı yere koşar gider. Sorar soruşturur. Nalıncının evini bulur. Kapıyı takırdatınca, kapıyı yaşlı bir kadın açar. Padişah hadiseyi bu kadına anlatır. Anlatılanları metanetle dinleyen bu hanım, ölümü bekler bir tavır ile söze başlar:
— Evladım, hakkını helal et. Belli ki çok yorulmuşsun, der.
Kadın olduğu yere yığılır gibi oturur.
— Biliyor musun evladım; bizim efendi bir âlimdi. Akşama kadar nalın yapardı. Birinin elinde şarap şişesi gördüğünde parasını verir, alır, eve getirip onu helaya dökerdi.
— Niye dökerdi?
— Ümmet-i Muhammed içmesin diye evladım.
— Hayret!
— Dahası var evladım. Malum kadınların ücretini öder, eve getirirdi. "Ben sizin zamanınızı satın aldım. Şimdi burada oturmanız gerekir. Oturup dinlenin," derdi. Kendisi de çekip giderdi. Ben o kadınlara menkıbeler anlatır, kitaplar okurdum.
— Bak sen! Millet bunu ne sanıyor, bu ne yapıyor?
— O hep uzaklardaki mescitlere giderdi. "Öyle bir imamın arkasında namaz kılmalıyım ki, imam tekbir alınca Kâbe'yi görmeli," derdi. Kimseye yüküm olmasın diye mezarını bahçeye kendisi kazdı. Kendisine:
— İş mezar ile bitiyor mu, dedim. Seni kim yıkar, kim kaldırır?
— Peki, o ne derdi?
— Önce uzun uzun güldü, sonra:
— Hatun, Allah büyüktür... Devrin padişahının işi ne? O yıkar ve kaldırır, derdi.
