Eskiden insanlar daha mı sabırlıydı, yoksa biz mi fazla hassaslaştık? Bu soru son yıllarda zihnimizi en çok kurcalayan meselelerden biri haline geldi. Çünkü artık kimsenin kimseye tahammülü yok gibi. Trafikte, evde, işte… En küçük bir kıvılcım, anında yangına dönüşebiliyor.
Modern hayat bize hız kazandırdı ama aynı zamanda sabrımızı elimizden aldı. Her şey “hemen şimdi” olmalı. Mesaj atıyoruz, anında cevap bekliyoruz. Bir şey sipariş ediyoruz, ertesi gün gelmezse sinirleniyoruz. Beklemek, düşünmek, anlamaya çalışmak… Bunlar sanki eski dünyanın lüksleriymiş gibi davranıyoruz.
Oysa insan ilişkileri hızlı tüketilecek şeyler değildir. Bir insanı anlamak zaman ister. Bir kırgınlığı onarmak sabır ister. Ama biz artık ne zamana ne de sabra yatırım yapıyoruz. Sonuç? Yüzeysel ilişkiler, derin yalnızlıklar.
Bir de şu var: Herkes çok dolu. İçinde birikmiş öfke, hayal kırıklığı, yorgunluk… Ve bu yük, en yakınındaki insana boşaltılıyor. Aslında mesele çoğu zaman karşıdaki kişi değil. Ama en kolay hedef o oluyor.
Belki de asıl sorun şu: Kendimize tahammülümüz yok. Kendi iç sesimizi susturamıyoruz. Sürekli daha iyisini, daha fazlasını, daha hızlısını istiyoruz. Kendimizi bu kadar zorlayan bir insan, başkasına nasıl sabır göstersin?
Çözüm karmaşık değil ama zor: Yavaşlamak. Beklemeyi öğrenmek. Anlamaya çalışmak. Ve en önemlisi, her şeyin bizim kontrolümüzde olmadığını kabul etmek.
Çünkü tahammül, bir zayıflık değil; insan kalabilmenin son kalesidir.
